به گزارش خبرگزاری ریتم؛ در کنسرت موسیقی سهیل نفیسی که شامگاه شنبه، ششم دیماه، با استقبال مخاطبان در تالار وحدت روی صحنه رفت، شنوندگان با صدایی گوشنواز روبهرو شدند؛ صدایی که گویی خواندن برای صاحبش سادهترین کار دنیاست. نفیسی در این اجرا، خوانندگی را با بیتکلفی و روانی خاصی پیش برد و اجرایی ساده و بیآلایش را به نمایش گذاشت.
این کنسرت بر مدار نوای یک گیتار و صدای خواننده میچرخید و عملاً تمام بار اجرا بر دوش صدای نفیسی قرار داشت؛ صدایی که گرمای آن برای بسیاری از مخاطبان گیرا و دلنشین بود. او در این اجرای تکنفره نشان داد که توانایی خوبی در در اختیار گرفتن صحنه دارد و از همان دقایق ابتدایی، فضای سالن را تحت کنترل خود درآورد.
در طول اجرا، حالوهوای کنسرت فضایی آرام، یکدست و دارای ریتمی ثابت داشت؛ ویژگیای که اگرچه از هیجانهای مرسوم کنسرتهای پرتحرک فاصله میگرفت، اما برای بخشی از مخاطبان تجربهای خوشایند و سرشار از آرامش محسوب میشد. این یکنواختی ریتم و فضا، برای طرفداران سبک نفیسی جذاب بود و آنها را با حالوهوای موسیقی او همراه میکرد.
با این حال، در بخشهایی از اجرا به نظر میرسید که ساز نفیسی از کوک خارج شده است. خود این هنرمند نیز با اشاره به این موضوع روی صحنه گفت: «نمیدانم مشکل از هوا یا چیست و چرا ساز من مدام از کوک خارج میشود.» جملهای که واکنشهایی را از سوی مخاطبان به همراه داشت و نشان میداد این مسئله برای خود او نیز محسوس بوده است.
این کنسرت البته چالشهایی هم به همراه داشت. فضای اغلب قطعات شباهت زیادی به یکدیگر داشت و تغییر اصلی بیشتر در شعرها دیده میشد تا در ساختار موسیقایی. همین مسئله میتوانست برای برخی از حاضران، بهویژه کسانی که مخاطب جدی آثار نفیسی نیستند و برای نخستینبار کنسرت او را تجربه میکردند، حوصلهسربر باشد و حس یکنواختی را در اجرا تقویت کند.
نفیسی در جریان کنسرت به درخواستهای مخاطبان برای اجرای قطعات درخواستی توجه نشان میداد، اما بهطور کلی، بهجز قطعه پایانی، همراهی پررنگی از سوی مخاطبان با خواننده دیده نشد. ارتباط او با حاضران بیشتر به توضیحاتی درباره قطعات و آثار محدود میشد و گفتوگوی تعاملی گستردهای شکل نگرفت.
در نهایت، واکنشها نسبت به این کنسرت متفاوت بود. گروهی از مخاطبان، تمام اجرا را دوست داشتند و فضای آرام و صمیمی آن را نقطه قوت میدانستند. در مقابل، برخی دیگر معتقد بودند این کنسرت اتفاق ویژهای نداشت و صرفاً اجرایی بود که در آن هنرمندی چند قطعه را روی صحنه اجرا کرد و با مخاطبان خداحافظی کرد؛ اجرایی که از نگاه این گروه، چندان متناسب با حالوهوای امروز جامعه نبود.
