به گزارش خبرگزاری ریتم؛ اکبر گلپا، نامی است که با حافظه جمعی ایرانیان گره خورده است. او هنرمندی بود که حتی در سالهای سکوت و خانهنشینی، محبوبیتش را از دست نداد. تشییع پیکر باشکوه او و همخوانی یکصدای آثارش توسط مردم، گواهی بر منش و اخلاق هنری والای اوست. گلپا که عاشقانه در وطن ماند، همواره به ریشههای موسیقی ایرانی وفادار بود، اما همین وفاداری در مقطعی باعث بروز جدیترین علت اختلاف گلپا و سایه شد.
ریشههای یک تقابل هنری؛ ورود سایه به رادیو
اکبر گلپا با سابقه ۱۷ سال حضور درخشان در برنامه «گلها» و اجرای صدها اثر کلاسیک، ستون اصلی این برنامه محسوب میشد. با این حال، در اوایل دهه ۱۳۵۰ هجری شمسی، با انتصاب هوشنگ ابتهاج (سایه) به ریاست بخش موسیقی رادیو، فضای کار تغییر کرد. ابتهاج به دنبال پیادهسازی دیدگاههای خاص خود در ساختار موسیقی سنتی و ردیفخوانی بود که با سبک و سیاق هنرمندان نسل اول «گلها» تفاوت داشت.
بسیاری از کارشناسان معتقدند علت اختلاف گلپا و سایه فراتر از یک سلیقه شخصی، در واقع برخورد دو نگرش متفاوت به موسیقی بود. ابتهاج به دنبال تغییر جهت برنامه به سمت معیارهای فنی و هنری مدنظر خود بود، در حالی که هنرمندانی چون گلپا، این تغییرات را نوعی انحراف از روح اصلی و اصیل برنامه «گلها» میدانستند.
پافشاری بر اصالت؛ نقل قول تاریخی گلپا
فشارها برای تغییر سبک نوازندگی، انتخاب اشعار و نحوه اجرای ردیفها به حدی رسید که گلپا و برخی همکارانش احساس کردند دیگر فضایی برای ارائه هنر واقعیشان وجود ندارد. گلپا در روایتی که در آرشیوهای موسیقی ثبت شده، با صراحت درباره این دوران گفته است:> «اینها حرفشان از بین بردن برنامه گلها است. ما هم گفتیم بهتر و سنگینتر این است که خودمان بگوییم دیگر نمیآییم.»
این تصمیم جسورانه، نشاندهنده ترجیح عزت هنری بر حضور تحت فشارهای مدیریتی بود. علت اختلاف گلپا و سایه در حقیقت نمادی از تقابل دو نسل بود؛ نسلی که بر پایه تجربههای طولانی و بنیادین موسیقی سنتی شکل گرفته بود و مدیریتی که قصد داشت با نگاهی نو، برنامه را با نیازهای روز تطبیق دهد.
در نهایت، اکبر گلپا ترجیح داد بهجای همکاری در مسیری که به آن اعتقاد نداشت، راه خود را از رادیو جدا کند. این کنارهگیری هرچند او را از آنتن رسمی دور کرد، اما جایگاه او را بهعنوان هنرمندی مستقل و وفادار به اصول در نزد مخاطبانش تثبیت کرد.
لینک کوتاه : https://rhythm.news/?p=8189
