به گزارش خبرگزاری ریتم؛ برگزاری کنسرت در تهران طی چند ماه گذشته با فراز و نشیبهای مختلفی همراه بوده است؛ چرا که هر بار به دلایل گوناگون، فعالیت یکی از سالنهای برگزاری کنسرت برای مدتی متوقف میشد و این وضعیت، بر بازار اجراهای زنده و قیمت بلیت کنسرت تأثیر مستقیم گذاشته است.
نخستین سالنی که خبر توقف مقطعی فعالیت آن منتشر شد، سالن میلاد نمایشگاه بینالمللی بود که بهدلیل مسائل ایمنی و عدم تأییدیه آتشنشانی برای مدتی از چرخه برگزاری کنسرت خارج شد. در همان زمان، شاهد افزایش تعداد کنسرتها در برج میلاد بودیم؛ زیرا سالن میلاد نمایشگاه یکی از سالنهای مهم برگزاری کنسرت به شمار میرود و نبود آن در میان سایر سالنها میتواند مشکلات جدی برای برگزارکنندگان کنسرت به وجود بیاورد.
در حقیقت، زمانی که برگزاری کنسرت در این سالن متوقف شد، بسیاری گمانهزنیهایی درباره افزایش قیمت بلیت کنسرت مطرح کردند؛ زیرا معتقد بودند با کاهش گزینههای در دسترس، درخواست برای سالنهای دیگر بیشتر میشود و آن سالنها میتوانند با استفاده از این موقعیت، هزینه اجاره خود را افزایش دهند. در این شرایط، تهیهکنندگان نیز چون چاره دیگری ندارند، با این افزایشها کنار میآیند و در نهایت، هزینه خرید بلیت برای مخاطب بالا میرود.
با این حال، طولی نکشید که سالن میلاد نمایشگاه ـ با وجود آنکه گفته میشد بهخاطر ساختار نقشهای که دارد امکان دریافت این تأییدیه را ندارد ـ موفق شد تأیید آتشنشانی را دریافت کند و دوباره به فهرست سالنهای فعال در برگزاری کنسرت بازگردد.
اما پس از سالن میلاد نمایشگاه بینالمللی، این بار نوبت به توقف برگزاری کنسرت در برج میلاد رسید. در آبانماه، خبری مبنی بر لغو تمامی کنسرتها از ابتدای آذرماه در برج میلاد تهران منتشر شد. چندی بعد، عبدالمطهر محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران، در یک نشست رسانهای این خبر را تکذیب کرد و آن را کذب خواند و گفت شهرداری به برگزاری برنامههای هنری در حوزه موسیقی ادامه خواهد داد و همین امر پاسخی به این شایعات بیاساس خواهد بود.
با این حال، پس از این ادعای سخنگوی شهرداری تهران، تنها تعداد محدودی کنسرت در برج میلاد تهران برگزار شد و عملاً از آذرماه کنسرتی در این سالن مهم تهران روی صحنه نرفته است؛ موضوعی که خود مهر تأییدی است بر شایعاتی که شهرداری آنها را «بیاساس و بامزه» توصیف کرده بود.
سالن دیگری که البته پیش از دو سالن نامبرده نیز زمزمههای پایان فعالیتش به گوش میرسید، سالن «وزارت کشور» است. ماجرای کمفعال بودن این سالن به امروز و دیروز برنمیگردد و چند سالی است که این سالن بسیار کمکار شده و حتی خبرهایی مبنی بر گزیدهکار بودن آن منتشر میشود. با این حال، فعالیت این سالن هیچگاه به طور کامل متوقف نشده و در برهههای مختلف زمانی، شاهد برگزاری کنسرت در آن بودهایم.
بنابر آنچه تهیهکنندگان میگویند، این سالن به دلیل ظرفیت بالای خود و دشوار بودن پر کردن آن برای برخی خوانندگان، چندان گزینه مورد ترجیح برگزارکنندگان نیست. علاوه بر این، با وجود دولتی بودن سالن، تخفیف ویژهای برای اجاره در نظر گرفته نمیشود و شرایط دسترسی به آن نیز دشوار است؛ چرا که در زمان برگزاری کنسرتها معمولاً ترافیک سنگینی در محدوده ایجاد میشود و نبود پارکینگ، مشکلساز است.
به هر جهت، جای خالی دو سالن مهم برگزاری کنسرت، یعنی برج میلاد و وزارت کشور، در نهایت اثر خود را گذاشته و اکنون شاهد افزایش قیمت بلیت کنسرتها تا یک میلیون و ۹۰۰ هزار تومان و حتی در مواردی دو میلیون تومان هستیم.
شاید در نگاه اول چنین به نظر برسد که با افزایش قیمت عواملی مانند ارز، این رشد قیمتها ناگزیر بوده است؛ اما نباید از این نکته غافل شد که حداقل حذف برج میلاد، که در بسیاری موارد از گزینههای اصلی و ترجیحی برگزارکنندگان کنسرت بود، در این افزایش قیمتها بیتأثیر نبوده است.
حال باید دید آیا حذف برج میلاد از فهرست میزبانهای کنسرت، دائمی خواهد بود؟
آیا توقف فعالیت این دو سالن صرفاً امری تصادفی بوده یا ناخواسته زمینهساز افزایش قیمت بلیت کنسرت شده است؟
و آیا در نهایت، باوجود تمام این مشکلات، مسئولان برای جلوگیری از ضرر بیشتر، این سالنها را دوباره به جمع میزبانان کنسرت بازمیگردانند؟
به هر حال، هر آنچه رخ دهد، نتیجه روشن است؛ زیرا با هر افزایش قیمت بلیت کنسرت و همراه نبودن سالنها با تهیهکنندگان ـ که اتفاقاً بسیاری از آنها دولتی هم هستند ـ کنسرت رفتن بهتدریج به آرزو یا خاطرهای دوردست در ذهن قشر ضعیف و متوسط تبدیل میشود؛ موضوعی که میتواند به مرگ تدریجی برگزاری کنسرت در ایران منجر شود.
