چالشهای برگزاری کنسرت در ایران؛ نقد محسن رجبپور | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ محسن رجبپور در ابتدای سخنان خود به فقدان حمایتهای دولتی در حوزه موسیقی اشاره کرد و گفت: «متأسفانه موسیقی از قبل انقلاب تا امروز، هیچگاه دارای ردیف بودجه یا حمایت دولتی مشخصی نبوده است.» وی معتقد است برخلاف سینما و تئاتر که از یارانههای دولتی بهرهمند هستند، تمام بضاعت فعلی موسیقی ایران حاصل سرمایهگذاری و ریسکپذیری بخش خصوصی است.
این تهیهکننده تاکید کرد که حتی پیش از شرایط جنگی اخیر، بسیاری از کنسرتها با ضرر مالی مواجه بودند. رجبپور افزود: «در چنین شرایطی، برگزاری کنسرت از یک فعالیت اقتصادیِ توجیهپذیر، بیشتر به یک رفتار عاشقانه تبدیل میشود؛ یعنی باید عاشق این حرفه باشیم تا بتوانیم ادامه دهیم.» او پیشبینی کرد که با ادامه این روند، تعداد تهیهکنندگان فعال در بازار به شدت کاهش یابد.
نقد سیاستهای دفتر موسیقی و اجارهبهای سالنها
مدیر موسسه ترانه شرقی در واکنش به درخواست دفتر موسیقی مبنی بر گذشت تهیهکنندگان از سود خود، این پیشنهاد را غیرکارشناسی خواند. او تصریح کرد: «تهیهکنندهها در طول چند سال اخیر نه فقط از سود، بلکه حتی از اصل سرمایهشان هم گذشتهاند تا چرخه موسیقی ادامه پیدا کند.»
رجبپور راهکار حل بحران را در همراهی سالنهای دولتی دانست و گفت: «اغلب مجموعههای مهم مانند سالن میلاد و برج میلاد، مالکیت دولتی یا عمومی دارند. اگر این سالنها تجهیزات فنی خود را به صورت حمایتی در اختیار هنرمندان بگذارند، قیمت بلیت افزایش نمییابد و توان خرید مردم حفظ میشود.» وی معتقد است در حال حاضر فشارها تنها بر دوش تهیهکننده است، در حالی که هزینههای جانبی مدام در حال افزایش است.
تغییر نسل مخاطبان و چالشهای ذائقه فرهنگی
یکی از نکات کلیدی این گفتوگو، اشاره به شکاف عمیق میان سلیقه نسل جدید (نسل زد) و موسیقیهای مجوزدار بود. رجبپور معتقد است مخاطب جوان امروز ترجیح میدهد به جای حضور در کنسرتهایی که با جهان ذهنیاش فاصله دارد، محتوای مورد نظر خود را از پلتفرمهایی مثل یوتیوب دنبال کند.
وی در این باره گفت: «مسئله این نیست که در ایران موسیقی وجود ندارد، بحث این است که بسیاری از آن اتفاقاتی که نسل جدید انتظارش را دارد، عملاً رخ نمیدهد.» همچنین حضور هوش مصنوعی و دسترسی به صدای بانوان در بسترهای دیجیتال، خلأهایی را پر کرده است که کنسرتهای رسمی توان رقابت با آنها را ندارند.
ریسکهای مالی و هزینههای پنهان تهیهکنندگی
رجبپور به هزینههای میلیاردی برای معرفی یک چهره جدید اشاره کرد و گفت که حتی فروش ۸۰ درصدی بلیتها هم تضمینکننده سودآوری نیست. او توضیح داد: «تهیهکننده برای تولید قطعه و تبلیغات هزینههای سنگینی میپردازد که قرار است در کنسرت جبران شود، اما اکنون کنسرتها با ضررهای سنگینتری مواجه شدهاند.»
او همچنین از نقش کمرنگ صداوسیما در معرفی موسیقی فاخر انتقاد کرد و گفت: «نشان ندادن ساز در تلویزیون از منظر صنعت موسیقی، رفتاری غیرمنطقی و ضدتوسعه است.» وی پیشنهاد داد که ایجاد یک شبکه تخصصی موسیقی میتواند به رونق این چرخه کمک شایانی کند.
چشمانداز مبهم کنسرتها در شرایط فعلی
در پایان، این فعال حوزه موسیقی به تأثیر مستقیم شرایط اجتماعی و سایه جنگ بر برگزاری تجمعات هنری پرداخت. او تاکید کرد که در شرایط ملتهب، نه مردم تمایلی به حضور دارند و نه از نظر اخلاقی و امنیتی درست است که جمعیت زیادی زیر یک سقف جمع شوند. رجبپور هشدار داد که اگر راهکار حمایتی جدی اتخاذ نشود، کنسرت برای مدت طولانی از سبد فرهنگی طبقه متوسط حذف خواهد شد.
