درخشش ارکستر سمفونیک تهران با واگویهها؛ کنسرت تفضلی | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ ارکستر سمفونیک تهران در جدیدترین حضور خود بر روی صحنه، شبی سرشار از شکوه و خاطره را برای مخاطبان موسیقی کلاسیک و مدرن آفرید. این برنامه که با عنوان «واگویهها» میزبان علاقهمندان بود، دو اثر برجسته را در رپرتوار خود جای داده بود: اثری از فلیکس مندلسون و سمفونی شماره یک محمدرضا تفضلی. قطعه «واگویهها» یا همان سمفونی شماره یک تفضلی، اثری است که با بهرهگیری از الحان ایرانی در فضاهای نئوتونال، پلیتنال و بعضاً آتونال، کانون اصلی توجه این کنسرت قرار گرفت.
جسارت در انتخاب و اجرای آثار پیچیده
اجرای سمفونی دشوار و پیچیده محمدرضا تفضلی، نشانی روشن از جسارت و توانمندی بالای ارکستر سمفونیک تهران در دوره جدید فعالیتهایش است. این ارکستر که امروزه ترکیبی جوان و پرانگیزه از نوازندگان زیر پنجاه سال را در خود جای داده، با انسجام و مهارت تحسینبرانگیزی توانست یکی از چالشبرانگیزترین آثار سمفونیک معاصر ایران را به بهترین شکل ممکن اجرا کند. نصیر حیدریان، رهبر ارکستر، پس از پایان اجرا با تمجید از عملکرد نوازندگان تأکید کرد که آنها برای اجرای این اثر پیچیده «از جان و دل مایه گذاشتهاند».
محمدرضا تفضلی؛ استادی در تراز جهانی
محمدرضا تفضلی، آهنگساز برجسته و استاد خوشنام «دانشگاه هنر ایران» و «هنرهای زیبای دانشگاه تهران»، سالهاست با برگزاری کلاسهای آهنگسازی و فرم، تأثیری ژرف بر نسل تازه آهنگسازان ایرانی نهاده است. استقبال پرشور و تشویقهای مداوم و آبشارگونه مخاطبان در تالار وحدت، گواهی روشن بر جایگاه رفیع و محبوبیت این هنرمند در میان دوستداران موسیقی سمفونیک کشور بود. این کنسرت بار دیگر ثابت کرد که مخاطب امروز موسیقی، تشنه شنیدن آثار باکیفیت از آهنگسازان معاصر داخلی است.
بازتابی از موسیقی اوایل قرن بیستم
سمفونی شماره یک تفضلی در سیاق موسیقی سمفونیک اوایل قرن بیستم تصنیف شده است؛ دورانی که آثار پیچیده و تکنیکی آن، همچنان به عنوان معیار و میزان آهنگسازی سمفونیک در جهان شناخته میشود. قطعه «واگویهها» که در سیسالگی این آهنگساز تصنیف شده، نشاندهنده تسلط خیرهکننده او بر علم ارکستراسیون و توانایی بالا در بسط و گسترش موسیقایی است. این اثر به خوبی توانست تعادلی میان تکنیکهای مدرن و احساسات عمیق انسانی برقرار کند.
پایبندی به هنر فرم در موسیقی مدرن
هرچند این سمفونی با هارمونیهای دیسونانس و مدهای متغیر خود در زمره آثار مدرن قرار میگیرد، اما در عین حال به وضوح پایبند به «فرم» است. شنونده در طول قطعه میتواند روند گسترش و توسعه موسیقایی را با وضوح کامل دنبال کند؛ ویژگی ارزشمندی که این اثر را از بسیاری از آثار مدرن و آشفته امروزی متمایز میسازد. تفضلی در این سمفونی نشان داد که میتوان مدرن بود اما ساختار و چارچوبهای کلاسیک را برای درک بهتر مخاطب حفظ کرد.
پیوند عمیق با موسیقی دستگاهی ایران
عموماً بهرهگیری آهنگسازان ایرانی از مواد موسیقی دستگاهی، نگاهی فرمال نداشته و بیشتر در جهت چندصدایی کردن یک تم و هویتبخشی به اثر بوده است. اما در سمفونی «واگویهها»، تفضلی با اینکه تمهای موسیقی دستگاهی و محلی ایرانی را به صورت واضح معرفی میکند، در ادامه از همین مواد برای بسط و گسترش ارکسترال استفاده میکند. این رویکرد هوشمندانه باعث شده تا روح ایرانی در کالبد یک فرم جهانی به درستی دمیده شود.
در پایان باید از مدیران ارکستر سمفونیک تهران تقدیر کرد که با گنجاندن آثار آهنگسازان پیشرو ایرانی در کنار رپرتوار جهانی، بستری ارزشمند برای معرفی موسیقی معاصر ایران فراهم آوردهاند. استمرار این رویکرد میتواند جایگاه آهنگسازان ایرانی را بیش از پیش در صحنههای ملی و بینالمللی تثبیت کند.
