گفتگو با فرامرز گلزارفرد درباره موسیقی مقامی آذربایجان منتشر شد| جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ فرامرز گلزارفرد، هنرمند و پژوهشگر موسیقی، با نگاهی عمیق به ریشههای هنری منطقه آذربایجان، موسیقی را شناسنامه و بازتاب دقیق تاریخ یک ملت توصیف کرد. او با اشاره به مقامهای سنتی اظهار داشت: «مقام سه گاه در موسیقی آذربایجان، روایتگر ظلمها، پایداریها و حوادث تاریخی است که بر این مردم گذشته است؛ از لالایی مادران (آنا) تا زمزمههای چوپانان در کوهستان، همگی ریشه در دل مردم دارند.»
جزئیات اجرا و معرفی اعضای گروه
گلزارفرد که به عنوان سرپرست و نوازنده بالابان در این دوره از جشنواره شرکت کرده است، ترکیبی از ملودیهای ماندگار فولکلور همچون «لالهلر» و «کوچهلره سو سپمیشم» را به همراه قطعاتی با مضامین وحدت ملی به روی صحنه برد. در این اجرا، هنرمندان برجستهای او را همراهی کردند که اسامی آنها به شرح زیر است:
– استاد نوروز چمنی (پیشکسوت، نوازنده قپوز و خواننده)
– عباس رسولزاده (خواننده)
– مرتضی مرشدی (نوازنده دایره)
– امیرحسین ستاری و فرهاد صفیزاده (نوازندگان ناغاره و قوشا ناغاره)
تفاوت ساختاری موسیقی مقامی و عاشیقلار
یکی از بخشهای مهم این گفتگو، تبیین تفاوت میان سبکهای مختلف موسیقی منطقه بود. به گفته این هنرمند، موسیقی مقامی بیشتر با سازهایی نظیر تار، قایق (قارمان) و کمانچه پیوند خورده است؛ در حالی که موسیقی عاشیقی، ریشهدارتر و قدیمیتر محسوب میشود و سازهای محوری آن را قپوز، بالابان و دایره تشکیل میدهند.
وضعیت موسیقی سنتی در میان نسل جوان
خوشبختانه در منطقه آذربایجان، موسیقی سنتی و عاشیقی همچنان بخش جداییناپذیری از مجالس شادی و آیینهای مردمی است. گلزارفر با ابراز خرسندی از استمرار این جریان هنری گفت: «هنرمندان پیشکسوت، همچون استاد چمنی، با تعهد بالایی این هنر را سینه به سینه به نسل جوان منتقل میکنند تا چراغ این موسیقی خاموش نشود.»
تعادل میان نوآوری و حفظ سنتها
در پایان، این نوازنده بالابان درباره ورود نسل جدید به فضاهای تلفیقی خاطرنشان کرد که نمیتوان مانع نوآوری شد، اما این حرکت باید هوشمندانه باشد. وی معتقد است: «نوآوری نباید به اصالت موسیقی صدمه بزند؛ تا زمانی که مردم به عنوان مخاطب اصلی و خریداران هنر مشتاق باشند، این موسیقی مانند درختی ریشهدار در طوفانهای زمان باقی خواهد ماند.»
