در روزگاری که موسیقی معاصر ایران کمتر در تالارهای بینالمللی شنیده میشود و میدان اجرا را بیشتر جریانهای موسوم به آوانگارد با شعارهای باب روز اشغال کردهاند، اجرای پرشمار آثار فرهاد پوپل روزنهای از امید برای دوستداران موسیقی کلاسیک ایرانی گشوده است؛ آهنگسازی که بدون تکیه بر شعار، تنها با اتکای به هنر خود، چراغ این موسیقی را روشن نگه داشته است.