بررسی تاریخچه شکلگیری پیشدرآمد در موسیقی دستگاهی ایران نشان میدهد که این قالب مهم، حاصل تلاش مشترک هنرمندانی چون مشیر همایون شهردار و درویشخان است؛ فرآیندی که از اواخر دوره قاجار آغاز شد و با تثبیت ساختاری در دوره پهلوی اول به جایگاهی پایدار در اجرای موسیقی ایرانی رسید.
غلامحسین درویش، مشهور به درویشخان، از تاثیرگذارترین هنرمندان موسیقی سنتی ایران در اواخر عصر قاجار است که با ابداع فرمهای نو، تصنیفها و رنگهای ماندگار، مسیر تازهای برای موسیقی ایرانی گشود. در نودونهمین سالروز درگذشت درویشخان، مروری بر زندگی، سبک هنری و کتابهایی چون «درویش خان؛ یک رمان عاشقانه درباره موسیقی»، «اخبار درویشخان در مطبوعات» و مجموعه آثار او، فرصتی دوباره برای شناخت این استاد صاحبسبک فراهم کرده است.