به گزارش خبرگزاری ریتم، چهل و نه سال از روزی که موسیقی ایران یکی از صبورترین و تاثیرگذارترین نگاهبانان خود را از دست داد، میگذرد. نورعلیخان برومند، استاد بلامنازع تار و سهتار است. مردی بود که در چهل و نهمین سالگرد درگذشتش، نامش هنوز با مفهوم «اراده» و «اصالت» گره خورده است. او که در میانه راه زندگی با تقدیرِ نابینایی روبرو شد، اجازه نداد تاریکی، چراغ هنر را در جانش خاموش کند و با تکیه بر گوش و هوشی سرشار، تحولی ماندگار در نغمههای ایرانی پدید آورد.
از لقب «دو کوچولو» تا رفاقتی تاریخی
در صفحات غبارگرفته تاریخ موسیقی، روایتی شیرین از رفاقت او و ابوالحسنخان صبا به چشم میخورد. این دو که از شاگردان پرشور و جوانِ جناب «درویشخان» بودند، به دلیل سن کم و صمیمیت زیاد، از سوی استادشان با لقب مهربانانه «دوتا کوچولو» خطاب میشدند. لقبی که شاید در ابتدا یک شوخی کودکانه به نظر میرسید، اما بعدها به نمادی از یک اتحاد هنری بدل شد که مسیر موسیقی معاصر ایران را تغییر داد. آنها در کنار هم، نهتنها نغمهپردازی کردند، بلکه اخلاق و منش پهلوانی در هنر را نیز معنا بخشیدند.
پزشکی که نبض موسیقی را در دست گرفت
نورعلیخان برومند اگرچه در تاریخ به عنوان پزشک نیز شناخته میشود، اما حقیقت آن است که او بیش از هر چیز، طبیبِ روح موسیقی بود. او موسیقی را نه به عنوان یک تئوری خشک یا تکرارِ ملودیهای قدیمی، بلکه به مثابه زبانی زنده و درمانگر میدید.
برای او که جهان فیزیکیاش در تاریکی مطلق فرو رفته بود. سیمهای تار و سهتار تنها ابزار نوازندگی نبودند؛ آنها ریسمانهایی برای لمس دوباره نور و زندگی بودند.
باغبانِ ستارههای موسیقی ایران
تأثیر گذاری برومند تنها به نوازندگی محدود نشد. میراث واقعی او در شاگردانی تجلی یافت که هر کدام به ستارهای در آسمان فرهنگ ایران بدل شدند. از حنجره طلایی محمدرضا شجریان تا مضرابهای نوآورانه حسین علیزاده و سنتورِ جادویی پرویز مشکاتیان، همگی ریشه در آموزههای مردی دارند که معتقد بود هنر باید در دل دشواریها شکوفا شود.
پایان خبر
