به گزارش خبرگزاری ریتم؛ مسیح فخر در گزارشی درباره اتفاق رخداده در شورای شهر کاشان، به جملهای اشاره میکند که بهگفته او، فراتر از یک نظر شخصی ساده است. جملهای که عضو شورای شهر مقابل دوربین بیان میکند: «من راضی نیستم تالار شهر در اختیار کسانی باشد که کنسرت برگزار میکنند.»
از این نقطه به بعد، موضوع تنها کنسرت نیست؛ بلکه پرسش اصلی این است که این «من» از چه جایگاهی سخن میگوید؟ تالار شهر ملک شخصی یا ارث پدری هیچیک از اعضای شورا نیست و با هزینه عمومی ساخته شده است.
در ادبیات حکمرانی، جمله «من راضی نیستم» زمانی مسئلهساز میشود که جای قانون و ضابطه را بگیرد. نه قانون کشور، نه نهادهای رسمی و نه ساختار مدیریت شهری، رضایت فردی عضو شورا را شرط برگزاری کنسرت ندانستهاند.
ارجاع مداوم به «هزینه دادهایم» نیز نه استدلال فرهنگی است و نه مجوز حذف حقوق عمومی. اتفاقاً چون هزینه از جیب مردم پرداخت شده، مسئولان باید پاسخگوتر باشند، نه محدودکنندهتر.
در این میان، نه سیاست فرهنگی جایگزینی ارائه میشود، نه برنامه ایجابی و نه حمایتی از هنر بومی؛ تنها جملهای تکراری تکرار میشود: «من راضی نیستم.»
این رویکرد در تضاد با بیانات مقام معظم رهبری قرار دارد که بارها تأکید کردهاند فرهنگ با زور و سلب اصلاح نمیشود و هنر در چارچوب قانون، تهدید نیست بلکه ظرفیت فرهنگی است.
مسیح فخر
