به گزارش خبرگزاری ریتم؛ امروز ۱۶ آذرماه، همزمان با سی و دومین سالروز درگذشت جواد معروفی، آهنگساز و نوازنده برجسته پیانوی ایرانی است. به همین مناسبت، پویان آزاده—آهنگساز، نوازنده پیانو و شاگرد استاد معروفی—در یادداشتی که به سفارش پایگاه اطلاعرسانی موسیقی ایران نوشته شده، به جایگاه هنری و نقش استاد خود در موسیقی ایران پرداخته است.
او در بخشی از این یادداشت آورده است:
«مهمترین قدمی که استاد معروفی برای آموزش موسیقی، بهویژه در زمینه پیانو انجام دادند، تدوین ردیف برای پیانوی کلاسیک ایرانی بود. این ردیف، همانطور که خود استاد معروفی در بسیاری از مصاحبههایشان، علیالخصوص مصاحبه و اجرای سال ۱۳۷۱ در کانادا که نسخه ویدیویی آن در آرشیو بنده نیز موجود است و همچنین در گفتوگوهایی که در مجلات داشتند، بارها اشاره کردند که این ردیف “متد آموزشی پیانو” است.»
او سپس به نقش استاد معروفی در آمیختن ردیف ایرانی با نتنویسی کلاسیک غربی اشاره میکند و مینویسد که نخستین فردی که توانست این دو نظام موسیقایی را درهم بیامیزد و آن را برای پیانو تنظیم و طبقهبندی کند، استاد معروفی بود.
کتاب «ردیف موسیقی ایران برای پیانو» حاصل عمر استاد و مهمترین منبع برای علاقهمندان به تکنیکهای پیانوی کلاسیک ایرانی است؛ اثری که پویان آزاده بهعنوان شاگرد مستقیم، آن را بازنویسی کرده و برای نخستینبار تکنیکهای این سبک را در مقدمه کتاب تشریح کرده است. او تأکید میکند که پایه آموزشهای استاد مبتنی بر همین ردیف بوده و حتی در قطعات فانتزیتر نیز رد آن دیده میشود.
در ادامه یادداشت، آزاده به نقش استاد معروفی در برنامه گلها، تنظیمهای متعدد او و ضرورت تحلیل دقیق این آثار برای دانشجویان آهنگسازی اشاره میکند و مینویسد که شناخت این آثار میتواند به ایجاد پیوستگی فرهنگی و غنای درک موسیقی معاصر ایران کمک کند.
او سپس مینویسد:
«اخلاق انسانی شاخصه وجودی استاد جواد معروفی بود.»
آزاده در ادامه از خاطرات حضور در منزل استاد در چهارراه سلطنتآباد یاد میکند و مینویسد که استاد برخوردی بسیار صمیمی، مهربان، باوقار و فروتن داشتند؛ انسانی پاک و دور از آلودگیهایی که برخی هنرمندان گرفتار آن میشوند. او تأکید میکند که این پاکی و شفافیت در آثار استاد نیز نمایان است.
آزاده همچنین به تدریس ردیف معروفی در دانشگاه موسیقی نیویورک (New Paltz State University of New York) در سال ۲۰۲۴ اشاره میکند و آن را نشانهای از ظرفیت مغفولمانده این میراث در آموزش آکادمیک ایران میداند.
او یادآور میشود که در سال ۱۴۰۲، همزمان با انتشار کتاب «ردیف موسیقی ایران برای پیانو»، این اثر به پرونده ثبت شیوه نوازندگی استاد معروفی الحاق شد و در فهرست میراث معنوی کشور قرار گرفت.
در پایان، پویان آزاده مینویسد که مهر و خلوص استاد در تکتک نغمههایشان جاری است و آثارشان الگویی راستین برای نسلهای پیانونواز خواهد بود.
