به گزارش خبرگزاری ریتم؛ موسیقی عرفانی در سراوان نه صرفاً یک هنر، بلکه شیوهای از زیستن است؛ ذکری جمعی که نسل به نسل منتقل شده و همچنان در شبهای خاص، مناسبتهای مذهبی و حلقههای طریقت با همان ساختار کهن اجرا میشود.
این آیینها که عمدتاً در روستاهای تاریخی منطقه شکل گرفتهاند، امروز علاوه بر کارکرد معنوی، بهعنوان بخشی از میراث ناملموس فرهنگی استان سیستان و بلوچستان مورد توجه پژوهشگران و متولیان فرهنگی قرار گرفتهاند؛ آیینهایی که ریشه در تشهد، مدح پروردگار، ستایش پیامبر اسلام(ص) و مشایخ طریقت دارد.
حاتم سیدزاده، سرپرست یک گروه موسیقی عرفانی در پیرآباد، در گفتوگویی تأکید کرد: «آنچه در این آیینها اجرا میشود فقط آواز یا نغمه نیست بلکه ذکر است».
او ویژگی برجسته این موسیقی را جمعیبودن آن دانست و گفت حلقههای ذکر، همبستگی اجتماعی را تقویت میکند.
عابد سیدی، از فعالان موسیقی عرفانی سراوان، نیز این آیینها را تجربهای عمیق از آرامش و هویت دانست و گفت استمرار این سنتها با وجود تغییرات اجتماعی، نشاندهنده اصالت آنهاست.
نصرت خاتون علوی، استاد دانشگاه، موسیقی عرفانی سراوان را نمونهای کمنظیر از همنشینی دین، فرهنگ و موسیقی دانست و بر ضرورت ثبت و مستندسازی این آیینها تأکید کرد.
به گفته مهوش اسعدی، مدیر میراث فرهنگی سراوان، این آیینها ظرفیت ثبت در فهرست میراث ناملموس را دارند و میتوانند در توسعه گردشگری فرهنگی و معنوی منطقه نقشآفرین باشند.
