واکنش سیاوش کامکار به آسیب موزیسینها در جنگ منتشر شد | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ سیاوش کامکار، نوازنده سنتور و آهنگساز و فرزند دو موزیسین شناختهشده، پشنگ کامکار و سودابه سالم، در رشتهای در شبکه اجتماعی ایکس با عنوان «جنگ و کوارتت تایتانیک» به وضعیت دشوار موزیسینها در روزهای جنگ پرداخت. او در این نوشته، ضمن اشاره به آسیبهای انسانی و فرهنگی این روزها، از خسارتهای سنگین واردشده به جامعه موسیقی نیز سخن گفت.
آسیبهای مستقیم به مراکز و فعالیتهای موسیقایی
کامکار در ابتدای یادداشت خود نوشت: «در کنار اخبار دردناکی که همه ما از آنها باخبر هستیم و نگرانیهای پیشرو، شاید بد نباشد به آسیبهایی هم که موزیسینها دیدهاند نگاهی کنیم؛ آموزشگاه موسیقی حمیدرضا آفریده در اثر بمباران کاملاً تخریب شد.کارگاه سازگری سنتور احسان قاسمی نیز به همین شکل نابود شد. حتماً آسیبهای دیگری هم هست که از آنها بیخبرم.
امیدوارم بتوانیم به هر شکلی به دوستان موزیسین آسیبدیده کمک کنیم تا بتوانند به فعالیت هنریشان ادامه دهند. بسیاری از هنرمندان مستقل که اجراهایی کوچک در کافهها و سالنهای کوچک داشتند، به دلیل شرایط جنگی کنسل شدهاند. مدرسان زیادی هم هستند که ادامهٔ کار برایشان بسیار سخت شده. قطعی اینترنت دسترسی به رسانههایی را که موزیسینها در آنها فعالیت میکردند تقریباً غیرممکن کرده. کلاسهای آنلاین برای هنرجویان خارج از کشور (که درآمد قابل توجهی برای مدرسان داخل داشت) تعطیل شدهاند. ضبطها کنسل شده و انتشار آثار در پلتفرمهای موسیقی و دریافت درآمد از آنها ناممکن است؛ این مسئله حتی برای سبکهای پرمخاطبی مثل رپ هم بسیار آسیبزا بوده.
نوازندگان ارکسترهای رسمی کنسرتهایشان را از دست دادهاند و اجراهای خارج از کشور یا شهرستانها نیز تقریباً به طور کامل کنسل شده است. بزرگترین آسیبی که میشد به موسیقی وارد کرد، دقیقاً به این هنر وارد شده؛ هنری که همیشه زیر تیغ تحجر و تندرویها جریان بسیار باریکی در این کشور داشته است. با این حال باید امیدوار بود. ما این راه را انتخاب کردهایم و میدانیم که در هرم مازلو، در زمان بحرانها، جایگاه شغل ما کجاست.
شرایط بسیار سخت و ناگوار است و مستقل ماندن از همیشه دشوارتر شده. در روزگاری که تفرقههای خشن و تصنعی بر شکافهای واقعی جامعه دمیده میشود، هنرمند مستقلی که برایش ابتدا خود موسیقی و کاوش در آن مهم بوده، در معرض محکوم شدن به عادیسازی شرایط یا همراهی با یک جریان خاص است و البته تحمل برچسب از هر دو طرف. با وجود همهٔ اینها، تنها راه، ادامه دادن است.
داستان موزیسینهای ما، داستان کوارتت زهی تایتانیک است؛ نوازندگانی که میدانستند نوبتشان به قایق نجات نخواهد رسید، اما تا آخرین لحظه به نواختن ادامه دادند و از زمان باقیمانده برای موسیقی استفاده کردند. البته که باید به فردای بهتر و زود امیدوار بود، اما همین امروز هم هنوز فرصتی برای تولید و اجرای موسیقی وجود دارد. پس باید از آن استفاده کرد.»
سابقه هنری سیاوش کامکار
سیاوش کامکار، سنتور را به صورت جدی نخستین بار از مادرش سودابه سالم و سپس نزد پشنگ کامکار و اردوان کامکار فرا گرفت. او در زمینه آهنگسازی هنرجوی هوشنگ کامکار و ارسلان کامکار بود و مبانی و سلفژ را نزد احسان ذبیحیفر آموخت.
این آهنگساز و نوازنده همچنین عضو گروه ژاو است و طی دو دهه اخیر، کنسرتهای متعددی از مجموعه قطعاتش روی صحنه رفته است. همین سابقه باعث شده تا نگاه او به وضعیت موسیقی در روزهای بحرانی، از زاویهای نزدیک و کاملاً حرفهای مورد توجه قرار بگیرد.
کامکار در این یادداشت، در کنار توصیف بحران موجود، بر ادامه دادن تولید و اجرای موسیقی تأکید کرده و وضعیت موزیسینها را به کوارتت زهی تایتانیک تشبیه کرده است؛ استعارهای که نشان میدهد او موسیقی را در سختترین شرایط نیز راهی برای بقا، مقاومت و ادامه حیات فرهنگی میداند.
