آنسامبل کلاسیک «نماد» به مدیریت هنری دکتر ستاره بهشتی، در جدیدترین پروژه خود تحت عنوان «موسیقی فرانسه در قرن ۱۹»، شنبه ۷ شهریورماه در مرکز تخصصی اجرای صحنهای نماد به روی صحنه میرود. این رویداد که ترکیبی از پنل تخصصی گفتگو و اجرای زنده است، به بررسی تحولات ظریف و متمایز موسیقی فرانسه در دوران رمانتیک میپردازد.
جمعی از مدیران ارشد هنری و پیشکسوتان موسیقی ایران در دیداری صمیمانه از دههها تلاش و خدمات ارزشمند استاد کامبیز روشنروان تقدیر کردند؛ هنرمندی که آثارش پیوندی عمیق میان دانش مدرن و هویت کهن ایرانی ایجاد کرده است.
«آداجیو» مرثیهای است بر جانهای خسته. طنینی است که تا عمق روح خسته آدمی نفوذ میکند. «آداجیو» نوایی است که تاب و تحمل درد را به جریان میاندازد؛ درحقیقت نوای آن چنان گیراست که با نواخته شدن ابتداییترین نتها، اشکهایمان جاری میشود و سوگواری سازها غم را کمی سبکتر میسازد.
به مناسبت سالروز درگذشت مشیر همایون شهردار (حبیبالله سپهسالاری)، نگاهی داریم به کارنامه پرفرازونشیب هنرمندی که با پیانو، نغمههای ایرانی را جان بخشید و نام «پیشدرآمد» را در موسیقی دستگاهی تثبیت کرد.
آلبوم «تو مرو» با بازخوانی آثار ماندگار بزرگان موسیقی از علیاکبر شیدا تا جواد لشگری، شکوه همنوازی پیانو و ویولن را در دستگاه شور به تصویر کشیده و خاطرات شیرین موسیقی شهری معاصر ایران را برای نسل جدید زنده کرده است.
موسیقی کلاسیک ایران و بهویژه ارکستر سمفونیک تهران، از ابتدای تأسیس غیررسمی تا به امروز، با بحران هویتی عمیقی روبهرو بوده که ریشههای آن به دهه بیست خورشیدی بازمیگردد. برخلاف تصور رایج که تفاوت شخصیتی نوازندگان را تنها به آموزش غربی نسبت میدهد، تحلیل محتوای گفتههای مرتضی حنانه نشان میدهد که ورود «فرهنگ کابارهای» و موسیقی مردمپسند به بدنه ارکستر، عامل اصلی این دگردیسی اخلاقی و رفتاری بوده است. این مطالعه با استخراج مفاهیمی همچون «زمینه اعتراض» و «انحطاط گروهی»، چگونگی نفوذ فرهنگ اقشار فرودست و فضای کافهها را به سیستم آموزشی و اجرایی موسیقی کلاسیک ایران واکاوی میکند.
طبق برنامهریزیهای انجام شده، قرار است در روزهای باقیمانده از دی و اوایل بهمنماهسه اجرای متفاوت در سبکهای کلاسیک و پاپ، میزبانی از مخاطبان را در تهران و جزیره کیش بر عهده بگیرند.
زمان برگزاری دهمین فستیوال رقابتی پیانو کلارا تغییر کرد.
رهبر کنسرت «ناقوس زمان» گفت: این کنسرت تجربهای چندبُعدی است که با تلفیق موسیقی کلاسیک و طراحی بصری، مخاطب را به مواجههای تازه با صدا، تصویر و مفهوم دعوت میکند؛ اجرایی که میتواند گامی مؤثر در پررنگتر شدن حضور زنان در رهبری ارکستر باشد.