راز ماندگاری آهنگهای قدیمی از زبان فرهنگ شریف؛ چرا موسیقی امروز بیروح شده است؟ | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ فرهنگ شریف از برجستهترین و تأثیرگذارترین نوازندگان تار در تاریخ موسیقی ایران بود؛ نوازندهای صاحبسبک که با تکیه بر ظرافت، بداههپردازی و بیان شخصی، جایگاهی ویژه در موسیقی دستگاهی ایران پیدا کرد. او با صدادهی لطیف و جملهبندیهای خلاقانه، ظرفیتهای بیانی تازهای از تار ارائه داد و در طول فعالیت هنری خود با بسیاری از بزرگان موسیقی ایران همکاری کرد. شریف همچنین از چهرههای شناختهشده در همراهی با آواز بود و ساز او در کنار خوانندگانی چون محمدرضا شجریان و دیگر استادان، در آثار و اجراهای ماندگار موسیقی ایرانی شنیده شده است.
قطع ارتباط نسلها و بحران استعداد در موسیقی ایرانی
فرهنگ شریف چند سال پیش از درگذشتش کنسرتی در برلین برگزار کرده بود که در همان زمان درباره وضعیت موسیقی ایران گفته بود:
موسیقی ایران در سالهایی پخش نمیشد. درست است که افراد بسیاری به دنبال موسیقی رفتند که اصلاً قابل قیاس نیست؛ زیرا مثلاً در یک شهر کوچک به نام شهرضا، حدود ۴۰۰ نفر ساز یاد میگیرند و هر خانوادهای فرزندش را در کلاس موسیقی ثبتنام میکند، اما باید در نظر گرفت که باید استعداد موسیقی داشته باشند.
او در ادامه با اشاره به اهمیت قریحه ذاتی در هنر موسیقی گفته بود:
«از بین هنرجویان موسیقی ممکن است فقط یکی دو نفر که استعداد دارند، شاخص شوند. بنابراین موسیقینواز زیاد شده است، اما چون این ارتباط ۲۰ ساله بین نسل ما و نسل بعد از ما قطع بود، بنابراین آن حالتهای موسیقی از بین رفت و تقریباً کسی یاد نگرفت و آن فضایی که ما در آن تکامل پیدا کردیم، برای هیچکسی میسر نبود.
تفاوت نسل طلایی گلها با موسیقی پس از انقلاب
این هنرمند برجسته درباره تفاوت نسل برنامه گلها و نسل بعد از انقلاب معتقد بود که علمگرایی صرف بدون خلاقیت نمیتواند آثار ماندگاری خلق کند. او در این باره اظهار داشته بود:
امروزه تنظیمکنندههای خوبی داریم، چون موسیقی علمی خواندهاند، ولی خلاقیت آهنگسازی ندارند. نشان این امر آنجایی بارز است که مردم هنوز هم آهنگهای قدیم نسل ما را زمزمه و بازخوانی میکنند، چون آن آهنگها اصالت خاص خودش را داشت و آهنگساز، خواننده و شاعر با هم مینشستند و باوجود اینکه پول خاصی هم دریافت نمیکردند اما به واسطه عشق و علاقهای که داشتند، آثار ارزشمندی خلق میکردند.
انتقاد فرهنگ شریف از یکنواختی صداها و تقلید از شجریان
یکی از جنجالیترین دیدگاههای فرهنگ شریف، انتقاد او از نبود تنوع در سبکهای خوانندگی پس از انقلاب بود. او اعتقاد داشت که انحصار رسانهای باعث محدود شدن خلاقیتها شده است. شریف در این خصوص تصریح کرده بود:
در زمان فعلی یک آهنگ جدید را که در ذهن مردم ماندگار باشد نمیشنوید، گرچه آن زمان خوانندگان زیادی بودند و هر کدام سبک خود را داشتند، ولی بعد از انقلاب تنها صدایی که از رادیو پخش میشد صدای شجریان بود و همه هم مثل او میخوانند، به خاطر اینکه مکاتب مختلف موسیقی تقریباً از بین رفت که هر کسی برای خودش یک سبک داشته باشد. الان هر کسی ممکن است تنالیته خوب صدا را نداشته باشد، بنابراین اگر شرایط اولیه فراهم نباشد، هر تعداد فرد هم که دنبال خوانندگی بروند، ماندگار نمیشوند.
