کنسرت هیجانانگیز مایک دی پس از دو دهه | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ درگذشت آدام یاک (ملقب به MCA) در سال ۲۰۱۲ بر اثر سرطان در سن ۴۷ سالگی، عملاً به فعالیتهای ضبط و اجرای زنده گروه سه نفره و بینظیر هیپ-هاپ «بیستی بویز» پایان داد. از آن زمان به بعد، اعضای باقیمانده گروه یعنی آدام هوروویتس (Ad-Rock) و مایکل دایموند (Mike D) کمتر در انظار عمومی ظاهر شدند. اما اکنون مایکل دایموند با انرژی فراوان به میدان رقابت بازگشته است.
اولین حضور او روی صحنه در بریتانیا پس از حدود ۲۰ سال، در عجیبترین مکان ممکن یعنی یک سالن بازی بینگو در شمال شرقی انگلستان رقم خورد. او احتمالاً اولین رپر افسانهای تاریخ است که روی چنین صحنهای فریاد زد:
چه خبر، نورث شیلدز؟!
این اجرای غیرمنتظره در کلوپ اجتماعی کینگ استریت، با داشتن میزهای گردان دیجی روی صحنه، لباسهای هیپ-هاپی تماشاگران، یک گروه موسیقی ۶ نفره با لباسهای هماهنگ و البته میزهای بینگو در انتهای سالن، به طور همزمان حس و حالی صمیمی و در عین حال باشکوه داشت. مایک دی توسط گروهی به نام 5D همراهی میشد که فرزندان خودش نیز در آن حضور دارند؛ نوازندگانی که سنشان کمتر از نصف سن ۶۰ سالگی مایک دی است. گرووهای کوبنده و گیتارهای خشن آنها تکرار مکررات بیستی بویز نبود، اما قطعا همان شور و اشتیاق وصفناپذیر قدیمی را به ارث برده بود.
تلفیق خلاقانه نوستالژی و سبکهای جدید
نکته شجاعانه و تحسینبرانگیز این بود که تقریباً تمام فهرست قطعات اجرا شده، آثار جدیدی از آلبوم انفرادی در دست انتشار او بودند؛ از تکآهنگ پرانرژی اخیرش به نام What We Got گرفته تا قطعات معرفینشده دیگر. قطعه Make It Stop ادای احترامی جالب به موسیقی گروه کرافتورک (Kraftwerk) بود.
قطعه True Colours یک ترکیب فوقالعاده از موسیقی الکترونیک، راک و رپ بود و قطعه تاثیرگذار I Don’t Care هنرنمایی کلامی خاص این هنرمند نیویورکی را روی یک ریتم مینیمال و هیپنوتیزمکننده به نمایش گذاشت. وقتی مایک دی به کنایه به شهر مجاور یعنی نیوکاسل اشاره کرد و گفت: «نیوکاسل، جایی که سمپل ونوم از آنجا آمده است»، تماشاگران به شدت او را تشویق کردند؛ اشارهای هوشمندانه به زمانی که گروه بیستی بویز در آلبوم Check Your Head از آثار گروه متال بریتانیایی Venom سمپلبرداری کرده بود.
جزئیات قطعات اجرا شده در کنسرت مایک دی
در این اجرا هر قطعه صدای متفاوتی داشت. قطعه Crypto از صدای جیرجیر سکهها به عنوان سمپل استفاده کرده بود، قطعه Switch Up با یک بیسلاین کشنده و قوی به پرواز درآمد و قطعه Thank You یک تغییر مسیر ناگهانی و غافلگیرکننده بود؛ بالادی درخشان با خطوط آوازی احساسی که در آن جملاتی مانند:
ما فقط چند تا بچه بودیم که ترسیده بودیم
بسیار پرمعنی و سنگین به نظر میرسید. در بخش بیز (Encore)، گروه قطعه غیرمنتظره Mind Your Own Business از گروه پست پانک اواخر دهه ۷۰ یعنی Delta 5 را اجرا کرد. در نهایت مایک دی با گفتن جملهای اثری از گروه قدیمی خودش را معرفی کرد:
اثری از گروه قدیمی خودم
که مشخص شد قطعه پرطرفدار و پر سر و صدای So What’cha Want از بیستی بویز است. تماشاگران با شعار یک آهنگ دیگر! خواستار ادامه برنامه شدند اما سودی نداشت؛ در واقع تنها نقطه ضعف این کنسرت جذاب، مفرح و یک ساعته این بود که خیلی زود تمام شد.
