اجرای محسن شریفیان در هیروشیما؛ طنین صلح نیانبان در ژاپن | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ محسن شریفیان، نوازنده و پژوهشگر شناختهشده موسیقی نواحی ایران که طی سالهای اخیر فعالیتهای بینالمللی گستردهای را برای معرفی موسیقی جنوب انجام داده است، بار دیگر سفری نمادین به شرق دور داشت. او همزمان با فرا رسیدن سالروز بمباران اتمی هیروشیما، برای سومین بار پیاپی به کشور ژاپن سفر کرد تا در برابر تنها ساختمان باقیمانده از آن فاجعه تاریخی، راوی صلح و دوستی ایرانیان باشد.
این حضور که با هدف ادای احترام به قربانیان بمباران اتمی و با حمایت موزه صلح ایران برنامهریزی شده بود، فراتر از یک اجرای ساده موسیقایی ظاهر شد. شریفیان در این سفر، صدای موسیقی جنوب ایران را با اندوهی برخاسته از حوادث معاصر، از جمله حمله موشکی به مدرسهای در میناب، درآمیخت و آن را به سکوت غبارآلود و تاریخی هیروشیما سپرد.
جزئیات انتشار اثر جدید و اجرای مشترک
در این برنامه، قطعه «رویای آبی» که حاصل همکاری محسن شریفیان و بهنام شهرکی است، به اجرا درآمد. در اجرای دوباره این اثر، صادق حسینپور، پرکاشنیست خوشذوق اهوازی، با انرژی بالا و ریتمهای دقیق خود شریفیان را همراهی کرد. علاوه بر این، شریفیان در توکیو نیز با گروهی از هنرمندان ژاپنی به همنوازی پرداخت؛ اجراهایی که در آن، موسیقی ایرانی و ژاپنی در کنار یکدیگر قرار گرفتند و نیانبان جنوبی در کنار سازهای سنتی ژاپن همچون «کوتو» و «شامیسن» به صدا درآمد.
یکی از بخشهای ویژه این سفر، اجرای قطعه Story of a Shepherd (آنچه یک چوپان دیده است) به آهنگسازی TSUMUZI بود. این اثر در قالب همنوازی نیانبان و ویولن، همنشینی دو سنت موسیقایی متفاوت را به نمایش گذاشت. همچنین شریفیان ملودی مشهور ژاپنی «بهار بیا» (Haru yo, Koi) اثر یومی ماتسوتویا را با صدای نیانبان بازخوانی کرد که تجربهای نو در تلفیق موسیقی شرق و غرب آسیا محسوب میشود.
واکنش هنرمند و پیام صلح
شریفیان درباره این تجربه متفاوت و اجرای ملودیهای ژاپنی با ساز ایرانی، از آرامش و زیبایی سرزمین ژاپن سخن گفت و این اجرا را فراتر از یک نمایش هنری توصیف کرد. او در این باره عنوان کرد:
حضور بنده در هیروشیما، همزمان با سالروز یکی از تلخترین رویدادهای تاریخ معاصر به نوعی بر معنای این اجراها افزوده است؛ چراکه موسیقی در این برنامه نه بهعنوان ابزاری برای یادآوری جنگ، بلکه بهعنوان زبانی برای بیان صلح، دوستی و همزیستی ملتها به کار گرفته شد.
سابقه فعالیت و اهمیت فرهنگی
این همنوازیها را میتوان نمونهای موفق از گفتگوی فرهنگی ایران و ژاپن از مسیر هنر دانست. به گفته شریفیان، تفاوت زبان و ساز نهتنها مانع نیست، بلکه بستری برای شناخت متقابل فراهم میکند. نیانبان، به عنوان سازی ریشهدار در فرهنگ بوشهر و سواحل خلیج فارس، در این اجراها از مرزهای جغرافیایی فراتر رفت تا ملودیهای دو سرزمین را در یک صحنه روایت کند و رویای جهانی بدون صدای جنگ را زنده نگه دارد.
