به گزارش خبرگزاری ریتم؛ در پی برگزاری موفق کنسرت مشترک ارکستر سازهای ملی ایران و گروه موسیقی تصوفی ترکیه در آنکارا به مناسبت بزرگداشت حافظ در سال فرهنگی ۲۰۲۵، یادداشتی تحسینآمیز از سوی خانم شعله پرینچک، همسر رهبر حزب وطن ترکیه، در روزنامه «آیدینلیک» منتشر شد که بازتاب گستردهای از توانمندی هنرمندان ایرانی – بهویژه بانوان نوازنده – به همراه داشت.
این کنسرت شامگاه سهشنبه ۲۲ مهرماه ۱۴۰۴ (۱۴ اکتبر ۲۰۲۵) در مرکز موسیقی ارکستر سمفونی ریاستجمهوری در آنکارا و در چارچوب برنامههای مشترک فرهنگی ایران و ترکیه، با مشارکت بنیاد رودکی و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی روی صحنه رفت.
تأکید بر «سرنوشت مشترک» ایران و ترکیه
شعله پرینچک که به همراه هیئتی از حزب وطن در این کنسرت یادبود حافظ شیرازی حضور یافته بود، در بخشی از یادداشت خود با اشاره به نامگذاری سال ۲۰۲۵ بهعنوان سال فرهنگی ترکیه و ایران نوشت که بهعلت جنگ ۱۲ روزه، بسیاری از برنامههای پیشبینیشده لغو شدهاند، اما میراث کهن دو ملت همچنان پیونددهنده آنهاست.
او با اشاره به ضربالمثلها و تعابیر فرهنگی مشترک درباره «چهلتلاقی» و کسانی که سرنوشتشان به هم گره خورده، تأکید کرده است: «ترکیه و ایران در بسیاری جهات شبیهاند؛ گویی از یک شیر تغذیه کردهاند. از سازها گرفته تا زبان و تاریخ، انقلابها و تجربههای مشترک، ما را در کنار هم قرار داده است.»
پرینچک با اشاره به این پیشینه مینویسد این سال فرهنگی فرصتی مهم برای بازخوانی این ریشههای مشترک است، هرچند «بمباران فرهنگی غربمحور» در سالهای اخیر تلاش کرده است ملتها را از ریشههای خود دور کند.
توصیف کنسرت یادبود حافظ در آنکارا
او در ادامه یادداشت خود به جزئیات کنسرت ۱۴ اکتبر میپردازد و مینویسد: در این برنامه، ارکستر سازهای ملی ایران و گروه موسیقی تصوفی ترکیه از قونیه، ابتدا بهصورت مجزا و با رهبران مختلف و سپس با یک رهبر واحد به اجرای برنامه پرداختند؛ اجرایی که بهگفته او، «هماهنگی شگفتانگیزی» میان دو گروه ایجاد کرده بود و ریشههای عمیق موسیقی دو کشور را بهخوبی آشکار میکرد.
او با اشاره به تنوع و تعداد زیاد سازها در این اجرا مینویسد که اگرچه نمیتوان همه سازها را شمرد، اما هر یک صدایی متمایز داشت که با گوش دادن دقیق میشد آن را تشخیص داد.
حضور خیرهکننده بانوان نوازنده ایرانی
پرینچک در بخشی مهم از یادداشت خود به حضور بانوان نوازنده ایرانی در این برنامه اشاره کرده و مینویسد که هنگام گوش دادن به ارکستر سازهای ملی ایران، نمیتوانست چشم از سه هنرمند زن حاضر در این گروه بردارد:
مژگان محمدحسینی (نوازنده قانون)، مریم مَلا (نوازنده تنبک) و آناهیتا جزءرمضانی (نوازنده تار).
او این سه هنرمند را «استادانی در سنین جوانی» توصیف کرده که با اعتمادبهنفس، هماهنگی کامل با رهبر ارکستر و تمرکز چشمگیر، گویی «با تمام وجودشان صدا و زندگی به انسان میبخشند».
پرینچک همچنین با اشاره به سخنان افتتاحیه محمد نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری ترکیه، درباره لزوم «کشف مجدد میراث فرهنگی مشترک ایران و ترکیه» تأکید میکند که خودِ اصطلاح «کشف مجدد» تلخ است؛ چرا که میراث هزارسالهای که همواره وجود داشته، امروز زیر فشار فرهنگ غربمحور نیازمند بازخوانی دوباره معرفی میشود. او در عین حال یادآور میشود که ملتهایی با چنین ریشه عمیقی را نمیتوان بهسادگی از هویتشان جدا کرد.
موسیقی «محله ما» و نقد وابستگی به فرهنگ غرب
پرینچک در ادامه با اشاره به سخن یکی از دوستانش که گفته بود «اصلاً موسیقی ایرانی را نمیشناسم»، این ناآشنایی را «کوتاهی» میداند، اما در ادامه نقل میکند که همان دوست گفته است «از وقتی فیلمهای ایرانی میبینم، دیگر از فیلمهای غربی لذت نمیبرم» و این را نشانه تأثیر قدرت فرهنگی منطقه میخواند.
او همچنین با اشاره به فرازی دیگر از سخنان وزیر فرهنگ ترکیه، به اولین اپرای ساختهشده در دوران آتاتورک اشاره میکند که به پیشنهاد خود او و برای تأکید بر برادری تاریخی دو ملت ایران و ترکیه ساخته شده بود.
«نه شیطان بزرگ، نه شیطان کوچک…»
در بخش دیگری از یادداشت، پرینچک با لحنی سیاسی–فرهنگی مینویسد: «نه شیطان بزرگ و نه شیطان کوچک هیچیک نمیتوانند ما را از هم جدا کنند. ما ملتهای قهرمان آسیای نوظهور هستیم.» او با اشاره به چهار امپراتوری آسیایی – عثمانی، تزار روسیه، ایران و چین – که در آغاز قرن بیستم در برابر قدرتهای امپریالیستی ایستادند، تأکید میکند امروز نیز این ملتها با سنتهای قوی و کشورهایی مستقل، قابلیت رقمزدن «معجزه» در عرصههای سیاست، اقتصاد و فرهنگ را دارند.
او در پایان یادداشت خود، کنسرت مشترک حافظ را «نمونهای روشن» از این همافزایی فرهنگی میداند و ضمن قدردانی از هنرمندان ایرانی و ترک، تأکید میکند که آنچه در صحنه سالن تاریخی ارکستر سمفونی ریاستجمهوری در آنکارا دیده شد، رؤیا نبود بلکه واقعیتی قابل تداوم است.
