یادداشت علی قمصری درباره حملات اخیر؛ «با تارم، سپر برق تهران میشوم» | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ علی قمصری یکشنبه ۱۶ فروردین در واکنش به حملات و جنایات نیروهای آمریکایی صهیونیستی علیه کشورمان و آسیب به زیرساختها و مراکز غیرنظامی، یادداشتی منتشر کرد که در آن بر مواضع اجتماعی، اعتراضی و میهندوستانه خود تأکید کرده است.
او در ابتدای این یادداشت نوشته است: «با تارم، سپر برق چهل درصد تهران خواهم شد. همیشه هنرمندی مستقل، در کنار مردم و معترض در برابر جفاها بودهام و در طول عمرم لیستی بلندبالا از ممنوعیتهای کاری و مسافرتی و محدودیتها در نتیجه مواضعم به ویژه در ۱۴۰۱، داشتهام، در دی ماه نیز سوگواریام برای عزیزان کشته شده را با صدای بلند اعلام کردم. اما روحیه اعتراضیام نمیتواند مانع وطن دوستیام باشد.»
قمصری سپس با اشاره به وضعیت زیرساختهای کشور ادامه داده است: «در این روزها با حمله جبرانناپذیر به زیرساختهای حیاتی کشور مانند پلها و کارخانههای صنعتی مواجهیم. اتفاقی که ایران و مردمش را برای تبدیل به عصر حجر، هدف گرفته.»
او در بخش دیگری از یادداشت خود نوشته است: «آرزو دارم قبل از اینکه مرحله جدیتر جنگ زیرساختی، چراغ خانههای کشورم را خاموش کند، چراغ زندگی خودم خاموش شود. و آرزو دارم چشمانم هیچگاه جدا شدن حتی یک وجب از خاکمان را نبیند. من، همیشه بر سه اصل باور دارم: حلالخواری در زندگی شخصی، اعتراض با تکیه به اراده خویش، بیاعتمادی به دخالت خارجی.»
این آهنگساز و نوازنده با اشاره به تجربههای شخصی و هنری خود نیز نوشته است: «همان طور که در عمرم هیچ فرصتی را برای اجرای رایگان برای مردم و عشقورزی خالص به اقوام از دست ندادهام و همیشه زیستم برای همنوا بودن با شرایط اقشار مختلف، متوسط و به دور از مالاندوزی بوده، اگر مسئله خاموشی برق جدیتر شود کاری خواهم کرد که برق چهل درصد تهران به جانم گره بخورد. چون نیروگاه برق یعنی برق و آب و زندگی و خواهیم دید که میتوانم با کمک هنرمندان روی از بین نرفتن برق چهل درصد تهران موثر باشم.»
قمصری در ادامه این یادداشت با تأکید بر نگرش خود به جنگ نوشته است: «هدف جنگ به هیچ عنوان نجات نیست و ای کاش مردم به این موضوع آگاه باشند. برای من تقسیم کردن کودکان به خودی و غیرخودی معنا ندارد. کودک، بیگناهترین و زیباترین هدیه یزدان بزرگ است.»
او همچنین با یادآوری رویدادهای گذشته نوشته است: «پس از سوگواری کشتهشدگان دی ماه، ریخته شدن خون دختران میناب، سوگواریام را دوچندان کرد. پس بر خود واجب میدانم اگر درباره دی ماه سخن گفتم و سوگوار کشتهشدگان شدم، درباره میناب سکوت نکنم.»
قمصری در پایان این متن آورده است: «مردم ایران، با تکیه بر تاریخ چند هزار سالهشان بیشک به هوشیارانهترین شکل از این بحران دشوار عبور خواهند کرد. ما یک رسانه کاملا صادق و بیطرف در جهان، بیشتر نداریم… قلبمان. در هر برهه، قلبمان راه درست را به ما گوشزد میکند. رسانههای تندرو نمیتوانند ما را از قلبمان دور کنند. حتی همان انسانی که در آن رسانه حضور دارد نیز قلب دارد و حتما بالاخره صدای قلبش را خواهد شنید… آسیب دیدهایم. اما بلند میشویم… علی قمصری تهران»
علی قمصری سال گذشته نیز در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، با همراهی دو نوازنده از گروه «همنوازان حصار» شامل کامران منتظری نوازنده تمبک و حمیدرضا یوسفی نوازنده دف و بندیر، در قالب پویش «به نام ایران: همبستگی ملی، دفاع میهنی» و با شعار «شهر، زندگی، هنر» در میدان آزادی تهران روی صحنه رفت و قطعاتی از موسیقی ایرانی را اجرا کرد. این سابقه نشان میدهد که او بار دیگر نیز در پیوند میان هنر، مردم و واکنش اجتماعی، موضعی فعال و آشکار اتخاذ کرده است.
