درخشش رایان ویگلزورث در جشنواره موسیقی الدبرگ | جزئیات
به گزارش خبرگزاری ریتم؛ رایان ویگلزورث با گامهایی استوار در آکادمی سلطنتی موسیقی لندن قدم میزند؛ جایی که از سال ۲۰۱۹ به عنوان استاد در آن مشغول به تدریس است. او در ۴۶ سالگی، مسئولیتهای سنگینی را به طور همزمان پیش میبرد؛ رهبر ارکستر سمفونیک بیبیسی اسکاتلند (BBC SSO)، رهبر مهمان در صحنههای بینالمللی، نوازنده پیانو و آهنگساز فعال. او همچنین پدر سه فرزند پرجنبوجوش است که بیخوابیهای شبانه آنها، صبح امروز او را خسته و فنجانبهدست به اتاق جلسات آکادمی کشانده است.
ویگلزورث برخلاف جایگاه امروزش، گذشته متفاوتی داشته است. او با خجالت درباره دوران کودکیاش میگوید:
من قطعاً در کودکی اعتمادبهنفس نداشتم. بسیار ترسو و خجالتی بودم. شاید همین موضوع کمک کرد؛ من فقط با مبلمان اتاق ترکیب میشدم تا کسی متوجه حضورم نشود!
با این حال، استعداد او در مهدکودک به چشم آمد؛ پسربچهای عجیب که سرودهای مذهبی را با صدای بلند میخواند. یک معلم متوجه استعداد او شد و او را برای تست به گروه کر کلیسای جامع شفیلد فرستاد. این پسرِ یک قصاب محلی، ناگهان از «محلهای اشتباه در شهر» به دنیای کاملاً جدیدی پرتاب شد. او با کمک گرهام متیوز، مسئول موسیقی کلیسا، مسیرهای بزرگی مانند آکسفورد، گیلدهال و کمبریج را فتح کرد. با این حال، آموزش واقعی او از صفحات گرامافون پدرش و کتابخانه مرکزی شفیلد آغاز شد.
پیوند ناگسستنی با جشنواره الدبرگ و الیور ناسن
عشق رایان ویگلزورث به الدبرگ از ۱۲ سالگی و با خواندن زندگینامه بنجامین بریتن آغاز شد. اما نقطه عطف زندگی هنری او، آشنایی با «الیور ناسن»، آهنگساز و رهبر ارکستر فقید بود. ویگلزورث پس از شنیدن سمفونی سوم ناسن از رادیو، نامهای طولانی به او نوشت و ناسن نیز با سخاوتمندی پاسخی سرشار از توصیههای ارزشمند به او داد. ویگلزورث این رابطه را «محوریترین رابطه موسیقایی زندگیام» توصیف میکند.
او سالها در تمرینات جشنواره الدبرگ در تالار «اسنیپ مالتینگز» مینشست تا کار ناسن را تماشا کند. این تجربیات غیررسمی، پایه و اساس یادگیری او در آهنگسازی و رهبری ارکستر شد؛ روندی که بعدها به رهبری ارکسترهای دانشگاهی خودش انجامید، زیرا به قول خودش: «هیچکس دیگری حاضر نبود قطعات من را رهبری کند!»
رونمایی از اجرای جنجالی اپرای دبرسی
در جشنواره ژوئن ۲۰۲۶، رایان ویگلزورث فرصتی نادر پیدا کرده تا تمام تخصصهای خود را همزمان به نمایش بگذارد. برجستهترین بخش برنامه او، اجرای اپرای معروف و مبهم «پلهآس و ملیزاند» اثر کلود دبرسی متعلق به سال ۱۹۰۲ است که با همکاری ارکستر سمفونیک بیبیسی اسکاتلند اجرا میشود.
ویگلزورث در این پروژه دوباره با «روری کینیر» (در مقام کارگردان) همکاری میکند. کینیر قصد دارد ارکستر را روی صحنه بیاورد و آنها را با درام داستان ترکیب کند. نکته جذاب دیگر، حضور «سوفی بوان»، سوپرانوی برجسته و همسر ویگلزورث، در نقش «ملیزاند» است. ویگلزورث با نگاهی نو به این نقش میگوید:
ملیزاند از کجا آمده است؟ آیا او از قلعه ریشآبی گریخته؟ خط اول دیالوگ او به من دست نزن! همیشه طوری اجرا میشود که گویا او وحشتزده است. اما اگر دقیقاً همانطور که دبرسی نوشته عمل کنید، او بسیار سنجیده و قاطع است. او در واقع میگوید: سعی نکن به دنیای من نفوذ کنی.
آثار جدید و انتقاد از بحران آموزش موسیقی
در این جشنواره علاوه بر اجرای آثار کلاسیک، کنسرتو پیانوی ۲۰۱۹ ویگلزورث (با نوازندگی استیون آزبورن)، مجموعه ترانههای جرج هربرت (با صدای همسرش سوفی بوان) و اولین اجرای جهانی کنسرتو ویولا که برای نوازنده برجسته، لارنس پاور، نوشته شده است، به روی صحنه میروند. او درباره کنسرتو ویولای جدیدش میگوید:
چامیدوارم با این اثر کار متفاوتی انجام داده باشم. این قطعه فضای بازتر و شلوغی کمتری نسبت به کارهای قبلیام دارد؛ نوعی اقتصاد در نتنویسی که امیدوارم شکوفا شود.
ویگلزورث نسبت به وضعیت فعلی موسیقی کلاسیک معاصر نگران است و اعتقاد دارد این موسیقی نباید از جامعه جدا افتاده باشد:
در طول قرن بیستم، ما این ایده را ایجاد کردیم که آهنگسازی یک تجارت تخصصی و جدا از بقیه جریان زندگی است. این امر باعث شده موسیقی جدید در یک جزیره دورافتاده قرار بگیرد. برای بقای موسیقی کلاسیک، آثار جدید باید در قلب آن تپش داشته باشند.
او همچنین از وضعیت آموزش موسیقی در مدارس بریتانیا به شدت انتقاد کرد و گفت نباید منتظر کمکهای دولتی بود، چرا که سیاستها بسیار کوتاهمدت هستند. او بر لزوم ایجاد آکادمیهای خودگردان محلی (مانند آکادمی موفقی که فرزندان خودش در هایویکام به آن میروند) برای زنده نگه داشتن کنجکاوی موسیقایی در نسل جدید تاکید کرد.
