به مناسبت سالروز درگذشت مشیر همایون شهردار (حبیبالله سپهسالاری)، نگاهی داریم به کارنامه پرفرازونشیب هنرمندی که با پیانو، نغمههای ایرانی را جان بخشید و نام «پیشدرآمد» را در موسیقی دستگاهی تثبیت کرد.
موسیقی کلاسیک ایران و بهویژه ارکستر سمفونیک تهران، از ابتدای تأسیس غیررسمی تا به امروز، با بحران هویتی عمیقی روبهرو بوده که ریشههای آن به دهه بیست خورشیدی بازمیگردد. برخلاف تصور رایج که تفاوت شخصیتی نوازندگان را تنها به آموزش غربی نسبت میدهد، تحلیل محتوای گفتههای مرتضی حنانه نشان میدهد که ورود «فرهنگ کابارهای» و موسیقی مردمپسند به بدنه ارکستر، عامل اصلی این دگردیسی اخلاقی و رفتاری بوده است. این مطالعه با استخراج مفاهیمی همچون «زمینه اعتراض» و «انحطاط گروهی»، چگونگی نفوذ فرهنگ اقشار فرودست و فضای کافهها را به سیستم آموزشی و اجرایی موسیقی کلاسیک ایران واکاوی میکند.
انتشار خبر «آخرین» آلبوم کورش یغمایی، بهانهای شد برای نگاهی انتقادی به جایگاه این هنرمند مستقل در تاریخ موسیقی ایران؛ یادداشتی از میرعلیرضا میرعلینقی درباره یک عمر نجابت، سکوت و محرومیت.
آیین رونمایی کتاب «مشق پیانونوازی ایرانی مطابق با کوک فرنگی» در پنجاهودومین شب موسیقی فرهنگسرای ارسباران، با اجرای دونوازی پیانو و تمبک برگزار شد؛ رویدادی که هم اجرای موسیقی بود و هم بازخوانی تاریخی کمتر روایتشده از مسیر پیانوی ایرانی.
نشر خنیاگر مجموعه آثار احمد فروتنراد را منتشر کرد؛ نسخهای جامع شامل گامهای ایران، آکوردشناسی، ترانههای جدید، نمایش «ستاره و فروغ»، آهنگهای مرتبط و «جان یا نیروی یگانه» که همراه با شرححال، اسناد، مقالات و مصاحبهها توسط شهاب منا گردآوری، بازنویسی و ویرایش شده است.
در روزهای پاییزی اصفهان، شهری که هر کوچهاش لبریز از تاریخ و نغمه است، یاد و صدای استاد جلالالدین تاج اصفهانی همچون ستارهای درخشان در آسمان هنر ایران میدرخشد. در سالروز درگذشت این آوازخوان بزرگ اصفهانی، در گفتوگویی صمیمانه با استاد ملک مسعودی، یکی از شاگردان برجسته او، به ویژگیهای منحصربهفرد صدای تاج، تأثیر عمیقش بر هنر آواز ایرانی و ترکیب کمنظیر احساس و تکنیک در آثارش پرداختهایم.
«خانواده ایرانی» این بار وارد جهان موسیقی میشویم؛ جهانی که نوای دلنشین تار جلیل شهناز در آن طنینانداز است و روایت زندگیاش با خانوادهای سراسر موسیقی گره خورده است.
صورتجلسه شورای ارزیابی و داوری در سال ۱۳۴۶ نشان میدهد که در فرآیند انتخاب نام تالار رودکی، نامهای متعددی از بزرگان موسیقی و فرهنگ ایران مطرح شد و در نهایت با رأی اعضا «رودکی» برگزیده شد؛ باربد و صفیالدینِ اُرَمَوی نیز در صدر پیشنهادها بودند.