به گزارش خبرگزاری ریتم؛ در آلبوم «آژمان»، مرتضی صنایعی نوازنده نی، جواد شاهی نوازنده عود، اسماعیل همایونپور نوازنده دف، دایره، دمام و دهل، و فرهاد صفری نوازنده تمبک و زروان، گروه اجرایی این اثر را تشکیل میدهند.
علیرضا میرعلینقی، پژوهشگر تاریخ موسیقی شهری ایران، درباره این اثر نوشته است:
آسان نیست، ترسیم خط مرزی بین هنر بداههسرایی آزاد و خلاق، با ابداع و انشایی که معرف هنر آهنگسازی در موسیقی تحول یافته ایران معاصر است. طیف ظریف بین این دو میتواند شامل گزینشی سنجیده باشد از جمع عواملی که فضای صوتی مطلوبی را فراهم کند برای ایجاد آرامش و تاملی که طربی لطیف را در محتوایی پرمایه در جان شنونده مستعد، سرریز سازد.
در این طیف، نه نوع سنگین و پیچیدهای مورد نظر است و نه نوع سرگرمیساز و سادهپسندانه. کار کردن در چنین طیف حساسی، حساسیتهای خاص خود را میطلبد. کار بسیارش، بازخورد بسیاری ندارد چه از طرف مثلا نخبهگرایان و چه از طرف خیل انبوه عامهپسندان، اما دوام سلامت هنر تاثیرگذار در همین ساختارهای میانی است.
مرتضی صنایعی و همکارانش اجرایی کردهاند هم وزین و هم طربافزا. مایه انتخابی متحدالواحد بین شیارها، میدان چیدمان نغمههایی است که از پی هم، آوازی/ ضربی، شنیده میشوند و انگار پایان هر قطعه، آغاز قطعه بعدی است. از موتیفهای پیچیده ردیفی فاصله گرفته شده و تکیه بیشتر بر نغمههای بومی، ترانههای ماندگار قدیمی و ساختههای زیبای صنایعی بوده است.
زخمههای عود با کنترپوانی نرم و مدام و ضربههای کوبهای با حضوری موثر در پر کردن لحظههای سکوت نی و عود، راه ارتباط شنونده را هموار و دلپذیر میسازد. رنگارنگیهای ملودی و ریتم و تقسیم نقش بین سازها و سلامت اجرا، در زمانه آشفته امروز، پنجرهای است برای نفس تازه کردن روح؛ تمنای هوای پاک و صدایی قابل اعتماد که بتوان گوش هوش بدان سپرد.
